Balance is the key… only I have lost it.

Met nog 2 maanden te gaan in dit jaar is de paniek groot. Mijn biniki body heeft een vertraging van ongeveer 5 maanden en nu nadert het einde van het jaar. Hoe dan!

Hoe is dit jaar zo snel gegaan? Waarom is het ineens al november.
Zoveel mooie plannen had ik voor 2016. 1 daarvan was meer schrijven. Oké, dat is dus zeker weten niet gelukt. Mijn laatste blog was eind december. Kniesoor die daar op let.

Quote uit mijn laatste blog:

Dus hasta la vista baby. Dikke streep onder 2015 en BAM, knallen in 2016.

Wellicht het jaar waarin ik die oude broek ga passen, of ritueel ga verbranden. Het jaar waarin ik nou eindelijk na 10 jaar die tattoo laat zetten, of het jaar waarin ik eindelijk mijn bad hairday eens op orde krijg. Wellicht zelfs het jaar waarin ik ga voor een uitdaging, opleiding of het roer om.

Een ding weet ik zeker: 2016 is het jaar van de wijn en eten. Want daar zit ik op en ben ik goed in.
Want tja jongens, ook je goede kanten moet je benutten.

Zojuist lees ik  dus net  dat ik van plan was die spijkerbroek uit de kast te gaan passen. Of ritueel verbranden. Met nog 2 maanden op de teller wordt het dan verdorie eens tijd om een keuze te maken.

Ik heb zelfs een zin gewaagd aan mijn bad hairday. Nooit doen. Mijn haar is een lopend project en nog steeds zijn de meningen verdeelt.

Ha! 1 ding is heeft dit jaar wel gehaald. Dat is mijn tattoo. Nou, echt iets waar mijn ouders super trots op zullen zijn haha.

Het roer om? Geen idee wat ik dacht. Wellicht van een wijndrinkende pierewaai naar een ultra fitte moeder transformeren? Hmmm, die ik nog niet gebeuren zo 1,2,3. Wel heb ik weer een andere baan. Maar wel bij mijn oude stekkie. Super leuk maar telt dus even niet op de ‘het roer om’ teller.

En daar is dan nog eten. Ik hartje eten. Jaja. Mijn heuse site is online.
Met mijn liefde voor eten, koken en dit delen was dit een idee wat al een tijdje op de loer lag. Toegegeven, al kijkt er misschien 1 persoon per week op, mijn eigen archief is wel handig haha. Gebruik mijn eigen site als kookboek. Ideaal toch 🙂

Door medenkende en lieve vriendin A. mag ik mezelf nu ook foodblogger noemen. Klinkt toch aardig al zeg ik het zelf.
Super leuk en scoort hoog op mijn lijstje van 2016.

Want daar ben ik alweer mee bezig. In paniek de balans opmaken van dit jaar. Over enkele dagen zal mijn hoofd worden overgenomen door kerst. Kerstkoekjes, kerstbomen, kerstlampjes. The whole package.
Dus dit jaar ga ik vervroegd die balans opmaken. Zo heb ik nog 2 maanden om eens wel te doen wat ik mezelf had beloofd.

Dit jaar ben ik 30 geworden, ik zag mezelf helemaal als wijze vrouw. Hartstikke zen en als een volwassen vrouw van 30 door het leven. Die lat heb ik maar verschoven naar mijn 40e.

Ik kan maar niet kiezen. Word ik de nieuwe Nigella met de, voor mij, bijhorende love handles? Of gaan we voor de fitmom versie. In beide durf ik me niet uit te leven. Dat ik een fitmom ga worden is uitgesloten, daar ben ik echt te lui voor.
Maar mijn recepten hangen de ene dag aan elkaar van chocolade en de andere dag zijn de koolhydraten en suiker ver te zoeken.
Normale mensen noemen het balans. Alleen de chaotische manier waarop ik ermee omga… dat is geen balans te noemen.
Eerder een kat die achter zijn eigen staart aan rent. Maar ja.. daar wordt hij wel lekker slank van 🙂

 

 

Moraal van het verhaal

Er staan 4 concepten in mijn opsnorretje. Vier berichten die ik begonnen ben maar niet af kan maken. Mijn laatste blog was om precies te zijn 560 dagen geleden.
Op 19 juni schreef ik mijn laatste blog. Ik begon er in de ochtend mee en tijdens de laatste zinnen wist ik al dat Borisje er de volgende dag sowieso zou zijn. Hoe graag wilde ik typen: MORGEN IS HIJ ER! Maar in plaats daarvan ging ik rond een uurtje of vier in de middag naar de supermarkt. Een uur daarvoor waren mijn weeën begonnen en ik moest nog wat boodschappen hebben.
Tja… nu ik het zo typ snap ik het ook echt niet. Maar ik wilde persé nog spullen halen voor groentesap, want dat wilde ik drinken tijdens de weeën als ik niks zou eten. In de supermarkt kwam ik mijn schoonzusje nog tegen en na even een praatje te hebben gemaakt besefte ik: nu moet ik doorlopen want er komt zo weer een wee. Nadat ik weg-gewaggeld was bij haar kreeg ik bij het vak van de melk een wee die ik stiekem een beetje kon verdragen terwijl niemand keek. Trots als moeder Gans liep ik de winkel uit met mijn bleekselderij en spinazie onder de arm. Ik was er klaar voor!

Ongeveer 26 uur laten hadden we dan eindelijk het genoegen Boris Balzak voor het eerst te ontmoeten. Wat een held met zijn witte haren en poezelige hoofdje.
En dan begint het circus. Alsof je elke ochtend intensjes bij je ontbijt krijgt. Dan beginnen de herinneringen, de eersten die je nog zo zorgvuldig opslaat omdat je alles wilt onthouden. Alle eerste keren die er komen, en ook de hilarische eerste keren. Dat je samen naar de supermarkt gaat met de auto en de kinderwagen niet in elkaar krijgt. De eerste keer de maxi cosi in de auto, dat het gewoon 20 minuten duurt en ik meneer Opsnor vanaf de achterbank hoor: “Dit hadden we natuurlijk kunnen oefenen”. De eerste keer dat zijn romper verkeerd om zit, of met zijn piel erdoor want luier vergeten (je denkt nu, hoe dan?! Geloof me, overkomt je echt). De eerste keer nageltjes knippen en dat meneer Opsnor bij poging 1 direct van dat mini vingertje al een stukje afknipt. De eerste keer een nachtje weg om lekker uit te slapen en om 06 uur al wakker zijn van de gigantische kater.

Toen bulletje Opsnor niet zo oud was schreef ik dit: “Soms verlang ik er naar terug om een omafiets te zijn”. Een oma fiets is makkelijk wendbaar, flexibel en zo betrouwbaar als een tank. Voor elke gelegenheid te porren en je bent overal in een oogwenk. Nu ben ik een moederfiets. Een moederfiets is lomp, zwaar en vermoeid (geloof me 12kg aan kind voorop voelt alsof je op maandag na de vakantie weer naar je werk moet).
Ja… MOEDERFIETS. Wat een woord, en voor mij een dingetje wel. Waar de ander staat te popelen de fiets te installeren en het zitje er al vanaf de geboorte op die fiets te plempen was ik erg terughoudend. Het voelde als een merkteken. Een manier om andere moeders te signaleren. Ik had even de tijd nodig om te wennen. Maar dan, dan is daar het moment. Het moment dat bulletje ingepakt in al zijn mogelijke kleding (denk Joe uit friends met alle kleren van chandler aan) voorop zit. Wanneer je vooruit ploetert en ineens dat handje op je hand voelt. Zo daar op het stuur. BAM. dan ineens denk je, wat is dit toch leuk.
Oke, dat gevoel verdwijnt weleens als meneer voor het stoplicht tegen iedereen moet zeggen dat er AUTOAAAAAS (met heel hoog stemmetje, dan luisteren ze beter. kinderlogica) zijn. Of op maandagmorgen keihard DOEI schreeuwt tegen een voorbij fietsende puber die waarschijnlijk net een Red Bull met kaascroissant achter de kiezen heeft.

Ter compensatie van alle etentjes en vakanties die we nu even links hebben laten liggen hebben we dan eindelijk een groot mensen huis. En wat buiten we die XXL uit. Sinds wij zijn verhuisd is het leven één grote vakantie, aka wijnreis. Zo eentje waar je normaal voor naar Frankrijk of Toscane gaat. Waar je de vallei overkijkt met je wijntje en er een Italiaanse big mama aankomt met heerlijke hapjes. Wij hebben ook landerijen ineens vinden we. De big mama is er en de hapjes zijn niet aan te slepen. In de afgelopen zes maanden zijn we geupgrade van een Weber go anywere naar een Weber Genisis gas BBQ unit, een smoker en een ‘gewone’ Weber.

En wat is dat een feest voor ieder in ons gezin. Voor mij omdat het nu XL over eten gaat, constant en altijd. Voor meneer Opsnor omdat hij vuur mag maken en echte mannen vlees mag bereiden. En voor bulletje Opsnor is het sowieso feest want die mag buiten bij de ‘mannen’ staan. bij het oergevoel, en soms binnen bij mama voor zijn lievelings-bezigheid. Eten.

e2cc5998c6172907449158e64d2f6101

De laatste jaren op de Nieuweweg was een van onze favo uitspraken: ‘In het nieuwe huis’. Misschien herken je het wel, dingen die je uitstelt tot je op een ander station bent in je leven. Wij zijn daar echt super goed in. Want beginnen met minder wijn drinken doe je altijd volgende maand. Die kastjes opruimen doet een mens in het voorjaar, want dat hoort.
En die droombaan of ambitie? Ja die komt later. Want nog tijd zat. Maar waarom? Waarom niet doen wat je wilt? Waarom niet eens voor het NU kiezen in plaats van straks.
Ik ben er een kei in, in alles uitstellen. Want stel dat je spijt krijgt? Of dat het niet zo gaat als dat je wilt?

Er staan 10933845 inspirerende quotes op Pintrest. Heel Instagram staat vol met mensen die een inspiratie zijn voor andere. Fitgirl vliegen om je oren, modepoppen zijn niet aan te slepen en perfecte gezinnetjes zijn hot.
Maar hoe zit het echt? Wat schiet ik ermee op dat ik op Pintrest borden maak met quotes? Dat ik plaatjes verzamel van vrouwen met spierballen? Mijn telefoon ontploft met ‘healty’ en vooral ‘Abs are made in the kitchen’ recepten. Waarom verzamel ik dingen die mij alleen slechter over mezelf laten voelen, zit dat in de mens? Of alleen in mij?
Want al die plaatjes verzamel ik terwijl ik op de bank zit, wijn in de hand en chocolade op tafel. En dat terwijl ik de sportschool skip.

Zelfs terwijl ik dit typ denk ik, mag dit? Kan ik van de hak op de tak gaan in mijn blog? Natuurlijk. Ik typ. Jullie lezen. En als je dat niet wilt doe je dat niet. Zo simpel is het.
Ik snap het hoor, als je nu totaal de moraal van dit verhaal kwijt bent. Ik zelf ook namelijk, maar dat ben ik al een tijdje.
Maar ik denk zo met het naderende nieuwe jaar, en het jaar waarin ik dertig word voor de deur, dat een beetje nadenken niet verkeerd is.

Dus hasta la vista baby. Dikke streep onder 2015 en BAM, knallen in 2016.

Wellicht het jaar waarin ik die oude broek ga passen, of ritueel ga verbranden. Het jaar waarin ik nou eindelijk na 10 jaar die tattoo laat zetten, of het jaar waarin ik eindelijk mijn bad hairday eens op orde krijg. Wellicht zelfs het jaar waarin ik ga voor een uitdaging, opleiding of het roer om.

Een ding weet ik zeker: 2016 is het jaar van de wijn en eten. Want daar zit ik op en ben ik goed in.
Want tja jongens, ook je goede kanten moet je benutten.

cc2de0ce2142674d97251d3905180506

Week 30 tot 41+….

Time flies when you’re having fun… of wanneer je zwanger bent! Ondertussen zijn we al de magische datum 10 juni 2014 voorbij. En werktitel Boris Balzak is nu officieel veranderd naar Boris Plakzak! Hij zit nog lekker cosy en handig dat iemand anders alles voor hem regelt.

Al 6 weken ben ik met verlof, ik weet het. Elk werkend mens denk nu echt: ‘6 FREAKING WEKEN??’ Maar geloof me, het lijkt net 6 dagen. Aangezien we bij formaatje oncomfortabel dik zijn aanbeland is naar de bibliotheek of supermarkt gaan een heel uitje. De tijd heb ik ook echt nodig gehad, nu met 41 weken en 2 dagen denk ik (gelukkig) nu:  Ja nu kan Boris ter wereld komen. Sinds 39 weken en 5 dagen staat ook onze zogenoemde ‘vluchttas’ klaar. En dat is me wat hoor. Weken was ik opstandig, wat moet je nou mee nemen naar een event als bevallen? Als je internet moet geloven HEEL veel. Lijsten kwamen er voorbij waarbij de koffer inpakken voor een vakantie naar Griekenland echt peanuts is. En het is vast allemaal echt handig.. maar toch.

Gelukkig hebben al een keertje kunnen oefenen! Wegens omstandigheden moesten we met 35 weken in het ziekenhuis. Niks ernstigs maar even ter controle dat Boris niet toch al had besloten ter wereld te komen. Nog thuis moesten we van de verloskundige de vluchttas meenemen en onze spulletjes. Alleen een klein probleempje. Deze waren nog niet aanwezig. Gelukkig heeft de verloskundige niet in het kamertje gekeken, op dat moment stond onze net door opa gemaakte commode op te drogen van de eerste laag lak en was het een chaos op zijn kamer. Vol goede moed heb ik wat in een tas gegooid. Ondertussen was meneer Opsnor boterhammen aan het smeren want het was etenstijd en we moesten gaan. Compleet met pindakaas walm, onze tas en de camera wij naar het ziekenhuis.

Eenmaal daar stapte ik uit de auto en ineens ging er een lampje branden. Het enige wat echt belangrijk is mee te slepen als je zwanger bent/gaat bevallen is je verloskundige kaart. Daarop staan al je medische gegevens. Juist. De lag nog thuis te shinen op de eettafel. Blijkbaar vonden mijn hormonen het enorm grappig en kon ik letterlijk niet meer lopen omdat ik zo hard moest lachen. Prachtig begin van ons ziekenhuisbezoek.

Vandaag besefte ik me dat ik mijn zwangerschaps- bucket list nu wel even moet gaan afvinken. Zo was ik nog van plan bij de Hema te gaan ontbijten, waarom weet ik nog niet, maar dat wilde ik graag. Om op zwangerschaps zwemmen te gaan, dit is duidelijk bedacht voordat ik ook maar een kilo was aangekomen. Ik wilde nog een gipsenbuik afdruk maken voor ene ‘Martijn Buiten’ zodat hij altijd aan een zwanger buik kan voelen zonder angst voor wapperende handjes. Graag wilde ik nog bezeten zijn van taarten bakken. Bezeten van taart is gelukt.. het zelf bakken helaas niet. Ik zag het al helemaal voor me, ik met mooie bolle buik in de keuken met de mooiste creaties aan taarten en kunstwerken. En dan heb ik het niet over een huismerk pakje taartdeeg met oplospoeder voor de vulling. En hoe dan meneer Opsnor thuis zou komen vol bewondering dat ik nog zo machtig slank was en een huis vol met cupcakes, taarten, cake pops, zelfgemaakt ijs, gevulde broden, kannen met zelfgemaakte limonade, bergen met truffels en een fontein van chocolade…

Helaas. Als je bij de oven staat zwellen je voeten op als een geschrokken kogelvis (Google met plaatjes). Concentratie is compleet verdwenen waardoor je aan het einde, als de taart in de oven staat, nog ingrediënten terug vind op het aanrecht. Uren in de keuken staan is niet te doen door het extra gewicht wat mee word gesleept en even naar de winkel gaan voor dat ene vergeten product is een dagtaak. Bovenstaande verhuizen we dan maar naar de Bucket List: Nu hij er is. Wellicht komen we er dan aan toe als hij een jaar of 10 is!

Op de een of andere manier zorgen de hormonen ervoor dat ik sommige dingen echt hilarisch vind die gewoon weg niet grappig zijn. En als ik eenmaal begin met lachen is er echt geen houden meer aan. Heerlijk natuurlijk, een beetje plezier, alleen zorgt het soms voor de meest rare situaties. Twee weken geleden gingen we nog een keertje samen als nog niet ouders uit eten. Aangezien ondertussen water/spa rood en thee mijn neus uitkomen had ik een Ice Tea besteld. Terwijl we samen romantisch en gezellig aan tafel zitten wilt meneer Opsnor heel nonchalant een slokje nemen van mijn Ice Tea. Met een zwierig gebaar pakt hij het glas op en besluit maar eens het rietje te gebruiken wat er in zit (want zo hoor je dat te drinken vind ik). Echter… na vol overgave een slok te willen nemen uit mijn zwarte rietje komt hij erachter dat er geen rietje in zit maar een stampertje. Dit was voor mij reden genoeg om zonder te overdrijven 10 minuten met tranen over mijn gezicht, buiten adem de slappe lach te hebben. Uiteindelijk heeft meneer Opsnor maar onverstoord de sushi die op tafel stond rustig opgegeten. Zelfs de ober kwam even polshoogte nemen of het wel goed ging.

Ondertussen is mijn huishouden overgenomen door mijn moeder. Aangezien ik een wasvrouw van niks ben kan ze helemaal los op mijn wasmand. Al een paar weken krijg ik duidelijk verteld hoe en wanneer ik de was moet doen en hoopt ze duidelijk op een wonder. Helaas, nog steeds vergeet ik geregeld de was uit de machine te halen, de droger aan te zetten om het vervolgens weer een week later te moeten wassen of om de strijkbout uit het stof te halen. De laatste weken thuis staan ernstig in het teken van: Dan is het maar klaar.
Jammer alleen dat ik, aanstaande moeder in kwestie, hier als enige geen last van heb gehad. Hoe dichterbij de uitgerekende datum hoe meer ik alles ging uitstellen. ‘Jij hebt anti nestdrang’ kreeg ik dan ook vaak naar mijn hoofd.

De laatste dingen heb ik vandaag in huis gehaald, zoals slingers en ballonnen en bordjes voor de 86 beschuitjes met muisjes die meneer Opsnor gaat smeren is ook wel handig. Ondertussen word er via Facebook en whatsapp nauwlettend in de gaten gehouden of ik ergens nog actief ben. De frequentie telefoontjes/mailtjes en berichtjes van familie, vrienden en kennissen gaat steeds meer omhoog en ik voel me bijna schuldig dat ik mensen weer moet teleurstellen. Al is het natuurlijk erg bijzonder dat iedereen graag onze creatie wilt ontmoeten en knuffelen. Eerlijk is eerlijk, als ik in de nacht of in de ochtend mijn ogen opendoe denk ik ook: weer een nacht doorgekomen zonder baby.

Gister gaf ik thuis aan dat ik even brandnetel thee moet hebben voor na de bevalling, want dit is vocht afdrijvend. Als commentaar kreeg ik: ‘Weet je wat jij moet hebben? Kind-uitdrijvende thee’. Ergens een goed punt natuurlijk 🙂

IMG_9892

 

 

Fase 2 de grote uitstel-show

Week 20 t/m week 30

Daar zit je dan samen. In het wachthokje van de echospecialist. Beetje zenuwachtig zitten we samen in een blad te bladeren. Dat wil zeggen; ik blader met bloedspoed door de nieuwste mode (heb ik echt wat aan met een buik) en meneer Opsnor denkt dat op dat moment mijn leven echt verrijkt word met een filmpje van Reddit. Kan mij het schelen dat er iemand op de wereld een filmpje heeft over zijn kat/hond of maanlanding. Op dit moment is er maar een filmpje die ik wil zien,.. en dat is die van ons kind. Maar ik glimlach lief en doe leuk mee.

Dan is het zover, we mogen naar binnen. Eenmaal binnen is het duidelijk dat er geen tijd word verspeelt met pietpraat en kan ik plaats nemen tegenover een serie beeldschermen. Op de een of andere manier weten die mensen precies wat ze moeten doen want al direct zien we een baby in het scherm, het duurt even voor het besef er is en dat die baby in mijn buik zit. Al snel vliegt er iets voorbij, gelukkig willen we weten wat het word want het is niet te missen.

Eenmaal buiten zijn we beide verbaasd. Meneer Opsnor is vooral erg gefascineerd door alle techniek. Het hartje wat je goed zag, aders waar je de aanvoer en afvoer van bloed in kan zien door middel van kleuren. Wow. Ik ben vooral overdonderd. Het is nu toch echt. Onze baby heeft alle attributen om een geslaagd kind te worden. En een paar extra want het is een jongen, we krijgen een zoon. Op weg in de auto terug begint meneer Opsnor zich ineens op te winden over het feit dat ze het wel erg vaak over de balzak van zijn zoon had. Ik heb hem er maar fijntjes op gewezen dat zonder haar en haar oplettende oog we die hele balzak hadden gemist. Vanaf nu is de werktitel voor de baby Boris Balzak.

Dezelfde middag ga ik gezellig winkelen met oma ten. Even omschakelen is het wel, loop ik automatisch naar de meisjes kant en besef dan dat een roze rokje met tulle hem niet top zal staan. Zodra ik thuis ben gaat alles weer uit de tassen om aan meneer Opsnor te laten zien. ‘Mooi, dan hebben we nu alle kleertjes wel in huis’ krijg ik te horen. Hij heeft nog veel te leren heb ik al door.

Fase 2 is begonnen, we weten dat de Boris Balzak gezond is en kunnen aan de slag voor zijn kamertje en de babyuitzet. Gevolg is dat er allemaal leuke kado’s volgen, van mini gereedschapskoffer tot Jip en Janneke leesboek! Ons kind is nu al geliefd en hoe leuk is het dat iedereen al naar zijn komst uitkijkt!

In Fase 2 ga je dus op zoek naar een kinderwagen en alle bijhorende attributen. En dan zijn er veel, heel veel. Een beetje overwelmd door alles wat op ons afkomt schuiven we het meeste voor ons uit. Ons motto is: ‘Na de 30 weken doen we dat wel..’ Wat we eerder uitschoven tot na de 20 weken echo proppen we nu lekker in de laatste 10 weken. Heerlijk… tot de 30 weken zijn aangekomen en je beseft dat het nu toch echt moet. Al merk ik dat ik nu al begin met zinnen als ‘ach op het platteland kregen ze vroeger ook gewoon kinderen zonder thermometers, lakentjes, haarborsteltjes (WAAROM? Bijna elke baby is kaal, en knipjes of stiekjes krijgt hij toch niet), luieremmer met deksel, kartonnen nagelveiltjes, babybadje en 86 hydrofiele luiers’.

Van kennissen krijgen we een Bugaboo, ze hebben twee kinders en dat is voldoende. Op een zondag staan ze met zijn vieren voor de deur met een gevaarte wat net in ons huis past. Wow. Wat is dat toch met baby’s? Ze zijn hooguit 52 centimeter en toch hebben ze meer ruimte en spullen nodig dan een man van 192 centimer. Maar goed, alles word ons netjes uitgelegd terwijl er twee wilde kinderen door het huis rennen. Ze krijgen een standje: ‘Jullie moeten wel rustig doen, want hun moeten nog de baby krijgen en straks krijgen ze door jullie nachtmerries of twijfels’. Mooi gesproken vond ik. Al gauw zijn de mannen de banden aan het oppompen en vliegt de WD40 om de oren en tadaaaaa daar is hij dan onze terreinwagen. Er moet nog een en ander vervangen worden maar dat is zo besteld.

Enkele dagen later kom ik thuis en vind ik meneer Opsnor in de keuken met de gerepareerde kinderwagen. Ik hoor hem mopperen ‘Je moet verdorie hogere wiskunde hebben gestudeerd voor deze dingen’. Maar de aanhouder wint en na mijn uurtje yoga voor dikke buiken kom ik thuis bij een trotse man. Kleine demonstratie krijg ik hoe het werkt en hoe je hem kunt inklappen. Helaas hoort bij deze demonstratie ook een kleine les voor mij en krijg ik haarfijn alle details te horen van knopjes, schuifjes en bakjes. Erg lief maar hopelijk krijg ik met 40 weken nog een lesje en hoe je kinderwagen, die zo groot is als een hummer, netjes en elegant op te vouwen tot het formaat van een klein koffertje.

Blij met de kinderwagen en dat we deze in huis hebben zijn we in de waan dat we toch echt goed bezig zijn en dit in elk geval al binnen hebben. De maxi cosi word besteld en het bedje opgehaald bij familie en wij zijn klaar. Dachten we. Helaas zegt de lijst van de kraamhulp wat anders, maar dat komt wel… Straks 🙂

In mijn afscheurkalender zie ik dat je vanaf week 27 de baby kunt horen met een wc rolletjes op mijn buik. Terwijl ik een keer s’ avonds op de bank lig komt ineens daar meneer Opsnor aan. Triomfantelijk met een wc-rol in zijn hand. Ik bedenk mezelf nog dat hij wel heel blij kijkt omdat hij eraan heeft gedacht deze te vervangen. Als ik hem met rolletje op mijn buik af zie stormen snap ik wat de bedoeling is. Wij zullen dat hartslagje wel eens opsnorren in de dikke buik. Gevolg is dat, door het gezicht van hem die serieus op zoek is en aan het luisteren, ik volledig de controle over mijn lachspier verlies. Sinds ik zwanger ben zijn mijn slappe lach buien wat anders, laten we zeggen akward. Ik lach als een roker die al 60 jaar zware shag bij het ontbijt eet en ben buiten adem alsof deze ook de marathon loopt. En ik vind dingen hilarisch die echt voor de rest van de wereld niet grappig zijn. Al met al ben ik geen zak aan als ik zo erg lach. Want het is nooit grappig voor de ander en uiteindelijk eindigt het in tranen vanuit mijn kant en bezorgdheid vanuit de ander of ik nog wel ooit nog normaal kan ademen.

Het is raar zoals de tijd vliegt, nu nog maar 10 weken en dan zit het er alweer op. Wat een chaos in mijn hoofd en wat een heftige periode. Maar ook nu het besef dat het nu echt de laatste 10 weken zijn en dat ik nu dan die zwangerschapskaart moet spelen. Straks kan ik wel weer zelf sokken aan doen en de trap op rennen dus nu nog even mezelf hulpbehoevend opstellen. Al is het eigenlijk ook wel nodig soms, naar je lichaam en jezelf luisteren blijkt nogal een opgave helaas. Maar gelukkig heb ik de nieuwe karate-kid in mijn buik om me eraan te herinneren dat ik niet alleen ben.

En ook heb ik lieve vrienden en familie om me heen die me daaraan herinneren… Gister lag ik nietsvermoedend op de lounge set even bij te komen van de dag. We zouden een soort van mini Pasen vieren bij mijn schoonouders en weer eens met z’n allen eten. Op zich vond ik het eerst al verdacht, maar door mijn schone zusters en meneer Opsnor had ik niks te vrezen dacht ik. Tijdens het omkleden liep meneer een beetje te heuen omdat ik tegenwoordig zo traag ben als wat. Dus terwijl ik rustig 10 minuten ondergoed zocht die niet tekent (hele opgave met het aantal kilo’s erbij) onder mijn jurkje en vervolgens twijfelachtig naar mijn kast te staren kon hij me wel iets aan doen. Concentratie is deze weken niet mijn beste kant dus vond hij me ook weer terug in de badkamer. ‘Wat ben je aan het doen, we moeten zo gaan.’ Helaas wist ik zelf ook niet meer waarom ik de badkamer in was gelopen dus werd ik weer terug gestuurd naar de kleedkamer voor make-up.

Uiteindelijk na veel gepier  ‘ow mijn tas ligt nog binnen, welke jas zal ik aan, kunnen deze schoenen wel, zit mijn haar goed’ op de fiets. Tijdens de fietsrit moest hij nog een keer terug want ik was mijn Bavaria Radler 0,0% vergeten. Aangekomen bij schoonouders ben ik als een dooie kip langs de auto’s van mijn zus en vriendinnen gefietst en heb rustig mijn fiets geparkeerd. Op mijn dooie gemak heb ik mijn spullen uit de fietstassen gehaald en liep ik, alsof ik stoicijntjes op had, de tuin van schoonouders in. Hier heb ik rustig de hond van schoonzus bekeken en nog even naar Jan in de schuur geloerd tot ik als een zombie me EINDELIJK omdraaide en daar stond het huis vol! Shock! Mijn lieve vriendinnen en familie stond in huis te wachten voor een heuse babyshower. Een feestje voor mij en Boris Balzak. Enkele tranen vloeide er natuurlijk en een paar puzzelstukjes vielen op hun plek. Een avond vol gezelligheid, lekker eten en cadeaus. En dat allemaal omdat wij hebben besloten een klein schreeuwertje op de wereld te zetten, hoe lief is het dat vriendinnen je daarbij steunen terwijl ze weten dat het nooit meer word zoals het was. Dat hoewel ze andere dingen mee maken (of juist dezelfde), ze toch proberen te bedenken hoe het voor jouw moet zijn. Hoe ze zich inleven en meeleven.

Plaatje

Ik wil niemand voor zijn hoofd stoten maar ik heb zeker weten mooiste, liefste en grappigste kring vrouwen om mij heen, zowel vriendinnen als familie. En je kunt hoog en laag springen maar ik speel mijn zwangerschapskaart.. dus ik heb sowieso gelijk.

Maar je krijgt er zo veel voor terug…

Een aantal weken geleden..
Half zeven op zondagochtend… ik ben WAKKER!! Ik por meneer Opsnor aan om te kijken of hij dat ook is. Snelle conclusie: Nee. Snel even naar de WC en weer naar bed. Slapen lukt niet meer.
Hop naar beneden en broodjes in de oven, koffie aan en rond half tien met vriendelijkste glimlach hem wakker maken. (als je lief lacht en koffie aanbied is er minder kans op trammelant). Weer naar de WC maar dit keer met het bekende ‘piesstokje’

Na vijf minuten meneer Opsnor schuifelend naar de WC. ‘Ik zie niks,.. ja een vaag streepje maar dat zal het vast niet zijn.’ Hoppa ding in prullenbak en ontbijtspullen opruimen. Beide nog even stiekem (ja dus echt zonder dat de ander het wist) in de prullenbak gekeken. Ik zag toch echt een streep. Later blijkt dat hij het ook wel een beetje zag. Nou op naar nieuwe test een dag of wat later. Ik geloof oprecht dat er voor de mannen een test moet komen waarbij, als die positief is, er een soort van fanfare uitkomt met: ‘Tadaaaaaa U heeft uw taak gedaan, missie geslaagd!’

Na een kilometer of 9 hardlopen als een dweil en misselijk worden van de geur van wijn (ja je leest het goed, ik werd misselijk van de geur van een heerlijk mooi glas rode wijn) was het was zo klaar als een klontje. Er is iets aan het stuiteren is in mijn lichaam. Thuis zit meneer Opsnor met de fles wijn op de bank en staart naar buiten. Na tien minuten ben ik maar eens polshoogte gaan nemen. Enige wat eruit kwam was de volgende zin: ‘Ons leven word nooit meer zoals het was’.

Na de eerste shock gebeurt er van alles. Van familie die van ongeloof bijna van de bank valt en letterlijk krijgt Jan te horen: ´Hoe heb je dat geflikt?!’ en hier en daar een traantje. Vriendinnen die je lang aan blijven kijken en beseffen hoe apart het eigenlijk is.  Ikzelf die door zo ongeveer 85 fases van geluk/onzekerheid en absurde gedachten ga. Kaartjes en cadeautjes krijgen we en ineens mag ik kiezen wat we eten als we bij mijn moeder eten.

En dan is daar per post het boek. Het cadeau van een expert, vader van een mini-Manon en getrouwd met een semi kopie van mezelf. Een aantal wijze (en lieve) woorden en het handboek voor de aanstaande vader. Al gauw ligt het boek op het nachtkastje en hoor ik terwijl meneer Opsnor in bad ligt zijn gelag door het hele huis. In sommige situaties zie ik hem zijn wenkbrauw optrekken tot 10 tellen en lachen. Ik gok dat dit hem is verteld door een zekere Kluun. Voor de rest lacht hij zich suf om mijn huilbuien, rare gedachtekronkels en hormoonbuitjes.naamloos

Op dit moment zijn er 2 dingen belangrijk, namelijk: Eten en hoe ik aan eten kom. Alles wat ik hoor wil ik. Waar ik 2 jaar geen, of zo min mogelijk E-nummers heb gegeten, kan het nu niet ‘vies’ genoeg zijn. Smeerkaas, toetjes, Nutella, pannenkoeken, chips en ander spul waar ik al 2 jaar het bestaan van ben vergeten. Ik word misselijk van de plaatsnaam Gouda (?!) en van pesto.
Ik geloof echt dat er vrouwen zijn die inderdaad over lijken gaan voor voedsel. Gevolg hiervan is dat ik bij 8 weken met mijn knoop los zit op mijn  werk en hoop dat niemand het ziet.

Midden in de nacht stoot ik meneer Opsnor aan: ‘Hoe beslis je de namen als je een tweeling krijgt? Op volgorde van geboorte? Of hoe doen mensen dat?’ Helaas was dit niet bespreekbaar om 03.46uur. Tijdens een terugreis in de auto ‘slaap’ ik en schrik ineens op: ‘Als een baby word geboren, kunnen ze dan hun benen strekken of hebben ze dan kramp van het opgesloten zitten’. Zo vullen we onze dagen nu… meneer gaat rustig door het de bovenverdieping afmaken en ik ren als een kat rondjes achter mijn eigen staart aan.

Bij het zwanger zijn komt aardig wat kijken, zo ook de talloze lijsten met wat ineens verboden is. Thuis is de bekende listeria bacterie al omgedoopt tot Histeria bacterie, pffff. Zo heb ik de ene week nog genoten van een kaasplankje en was het de volgende week in hetzelfde restaurant ineens niet voor zwangere vrouwen. Ondertussen is brie mijn nieuwe verslaving en ben ik er (gelukkig) al achter dat 90% van de brie gewoon ook voor zwangere is. De Bavaria en Jilzz 0% is thuis niet aan te slepen, dat dan weer wel 😉

Collega’s vragen of ik te veel heb lopen borrelen en wijten de zwarte kringen onder mijn ogen en uitgescheten voorkomen aan de meestal voorkomende oorzaak: Drank. Dit is niet het geval, ik word gewoon alleen elke dag wakker met een verschrikkelijke kater zonder te drinken. Dat is pas knap.

9/10 weken
Ondertussen zijn we weer twee weken verder, en ik gok ongeveer ook 2 kilo. Mijn eetlust is als een vlieg, hij blijft terug komen hoe stom het ook is. Ondertussen is de hele straat op de hoogte. Dit dankzij de blauwe Moeders voor Moeders bussen die elke maandag buiten staan. Zo kreggen we al een kaartje door de bus en een gefeliciteerd door het raam gezwaaid. Kleine uitleg voor degene die het niet kennen: Vanaf wk 6 t/m wk 16 kun je je urine opvangen en dus bewaren is grote blauwe potten. Uit je urine word het HCG hormoon gehaald waardoor andere vrouwen weer geholpen kunnen worden om zwanger te worden. Hartstikke goed allemaal en ik ben dolblij dat ik iets kan doen voor al die stellen die moeite hebben met het realiseren van hun kinderwens. Maar pfff midden in de nacht om 03.40u je plas overschenken van de opvang bak naar de blauwe fles is geen aanrader. Terwijl ik de volgende nacht stiekem het niet opvang hoor ik uit de slaapkamer: Hej Moeders… je vergeet wat. Grrrrrr.

Knopen gaan ineens niet meer dicht en probeer ik angstvallig mijn nieuwe broeken geheim te houden. Oplettende collega viel van haar stoel… ‘Manon, je eet vleeswaren op brood, balletjes in je soep en nu ga je onbeperkt biefstuk (jaja netjes doorbakken) eten!’ Gelukkig legt deze collega nog geen link en begin ik maar snel over de grote glazen wijn waarmee ik de biefstuk zal weg spoelen.. dit leid gelukkig af.

11 weken
Thuis gaat het leven door. Deze week polste ik bij meneer Opsnor of hij mee wilde naar de Prenetal. ‘Ooww nee, dat mag niet van Kluun!’

Oké, van alle antwoorden is dat de laatste die ik had verwacht. Volgens het boek is er een grote fuik om alle zwangere ertussen uit te pikken en word je gehersenspoeld. Hoofdstuk Prenetal sluiten we voorlopig nog even.
Vanmorgen tijdens het nieuws stond ik bij de vaatwasser en prompt door een nieuwsitem moest ik huilen (dan weet je echt dat je erg zwanger bent) en meneer Opsnor kwam eraan. Hij vroeg zichzelf hardop af wat hij het laatste kwartier heeft gezegd of iets fout heeft gedaan. Toen het duidelijk werd dat het om het nieuws ging zag je de opluchting op zijn gezicht. Tot hij besefte wat het betekent: ‘Mijn vrouw huilt, zonder dat ze weet waarom, om het nieuws, en dit gaat nog 6 maanden zo door’.

Dan is daar de termijnecho. Vol spanning kijk je samen naar een beeldscherm waar een mini-mens aan het trampoline springen is. Ineens is daar een handje en een been. Alles zit er al op en aan. Ik vind het maar creapy en geweldig tegelijk. Ineens weet je waarom je zin hebt in raar voedsel en augurken (erg cliché) echt super lekker zijn. Eindelijk is daar het bewijs, meneer en mevrouw Opsnor worden OUDERS. Grote mensen die voor een klein mens gaan zorgen. Die moeten zorgen dat het niet stikt, iets breekt, groenten eet en enigszins normaal volgens de norm groeit en gaat ontwikkelen… CRAP.

12 t/m 15 weken
En daar is ineens dat moment dat iedereen het mag weten en het wereldkundig word gemaakt. Iedereen weet er van en heeft (goedbedoeld) advies. Wilde ideeën over of het een meisje of jongen is zijn ook hilarisch.

De afgelopen weken heb ik al meer woorden erbij geleerd dan menig studiejaar, en al meer beslissingen voor ons uit geschoven dan in de afgelopen 10 jaar. Ze zeggen dat de 9mnd er voor de baby zijn, zodat deze zich kan ontwikkelen en groeien. Persoonlijk geloof ik echt dat deze ook voor de aanstaande ouders zijn. Ik kan echt niet 1,2,3 omschakelen naar de moeke stand en ga dit ook maar eens de komende maanden rustig op me af laten komen. In de tussentijd geniet ik van de extra honger, lieve berichten., cadeaus en vertroeteld worden door manlief.

En nu maar hopen dat we er zoveel voor terug krijgen..

 

 

 

 

Zuid Afrika ‘de avonturen van een echte ranger’ deel 1

Wegens grote drukte en algehele chaos ben ik een tijdje afwezig geweest. Het ging zelfs zo ver dat ik mijn inloggegevens voor mijn opsnor.nl moest opsnorren. Nu het stof er is af geblazen en het wachtwoord hersteld ga ik weer eens een poging wagen om mijn creatieve kant weer te ontdekken. Dankzij de nieuwe Windows op de laptop komen er af en toe foto’s voorbij schuiven, zo ook foto’s van olifanten en wit strand van onze reis naar Zuid-Afrika & Zanzibar. Een geweldige reis waar we nu nog steeds van na genieten en die in gedachten steeds rooskleuriger word.

Zes weken voordat de vakantie begon beseften we ineens dat er nog geen reis in de planning zat. En ineens sloeg de grote vakantiestress toe. Dan kom ik dagen na elkaar thuis, met kilo’s aan reisgidsen, die mijn lieve collega’s geduldig bij elkaar zoeken. Als een kind in de snoepwinkel sta ik dan voor de rekken met al die mooie foto’s. Alles lijkt ineens onze droomreis en minstens de moeite waard om meneer Opsnor mee lastig te vallen. Zodra ik thuis aan kom fietsen, ziet hij me door het keukenraam. Terwijl ik met moeite alle gidsen kan sjouwen en hij mijn blije, verwaaide hoofd erboven ziet, dan kan ik  de diepe zucht buiten bijna horen… daar gaan we weer.

Vorige jaar viel ons oog na lang beraad op Zuid-Afrika. Ik had visioenen van ons denderend door de Bush Bush. Wij samen op een olifant terwijl er allemaal mooie dieren om ons heen verzameld zijn. Dat we dan vredig ons tentje op zouden zetten met het gespin van de leeuwen op de achtergrond. Pardoes de volgende ochtend wakker worden tussen een nestje pasgeboren leeuwtjes die lekker komen kroelen bij mij. Dit terwijl meneer Opsnor ergens uit de struiken een heerlijk vers fruitontbijt tovert met behulp van een groot zwaard en gevaar voor eigen leven…. Helaas. Die tent was er wel maar de rest ging zo:

Na aankomst in Johannesburg zijn wij als echte avonturiers op pad gegaan naar ons verhuurbedrijf voor de auto. Ik weet zeker dat het vliegveld zo is ontworpen dat geen enkele toerist de balies kan vinden. Zo heeft de lokale bevolking er weer een baantje bij. Reizigers die moe zijn en graag die autosleutels in handen willen hebben begeleiden naar de balie, ik vond het best. Als die meneer van onze fooi dan weer een van zijn 16 kinderen te eten kon geven en wij de auto hadden waren we beiden blij.

Met koffers, hop naar onze auto. Bij ons parkeervak aangekomen moesten we even met onze ogen knipperen. Is dat onze auto? In plaats van een mini-wagentje kregen we een ietsie pietsie upgrade naar en Chevrolet nog iets. In elk geval was net de grote rode strik eraf en waren we de eerste die in de auto zouden rijden, Whoop Whoop.

Nadat alles in de kofferbak zat en meneer Opsnor zo blij als een kind alle knopjes en functies had aangepast gingen we als echte avonturiers op pad… we genoten van de nieuwe mooie auto, de airco en hoe soepel hij reed. Alleen reden we toch echt met onze blitse auto aan de verkeerde kant van de weg.

Na 2 dagen waren we gewend aan de auto, het linksrijden, de verrassende vergelijkingen met de lokale bevolking en hun taal. Na grote vreugde over de heerlijke wijnen en onze eerste ervaring met het eten van krokodil, impala, zwijn en ander schattige beestjes die we later in het echt zouden zien gingen we op pad voor ons eerste grote avontuur. Terwijl we onderweg waren naar Thandeka Lodge om 2 nachten in een tent te slapen tussen de wilde dieren bedacht ik ineens dat ik misschien wel echt wilde dieren zou zien. Steeds stiller werd ik en probeerde weg te kruipen in de stoel. Waar was ik in vredesnaam aan begonnen? Ging ik nou echt vrijwillig lopen loeren naar die beesten en ertussen door sjezen als een echte ranger. Ik ben al bang voor haaien in de Noordzee (ze zitten er echt, ik weet het zeker. Ze wachten ons allemaal op tussen het zand met een snorkel op en hun tanden op standje extra scherp) Hoe dichter we het park naderde hoe stiller we beiden werden. We kwamen op onze weg ernaar toe naamborden van het park tegen met krassen van klauwen. Halve bomen die omlagen door ‘wild’ geweld. Ik verwachtte elk moment dat we op het olifantenkerkhof van de Lion King zouden uitkomen. Aangekomen na diverse wildroosters, een wachtpost en schrikdraad werden we verwelkomt door een grote blonde man met twee kleine leeuwtjes in zijn kielzog. Ja hoor. Mijn dag was weer goed. Hoezo bang, dit was de beste vakantie ooit.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na een geweldige rit met de ranger door het park ,heerlijk eten en Zuid Afrikaanse wijn gingen we op weg naar onze ‘tent’. Gelukkig was het een luxe versie en hadden we niks te vrezen.. dacht ik. Onderweg naar de tent ging alles nog goed, een klein beetje onstuimig weer was het wel. Aangekomen bij de tent stond de voortent een stukje open. Hierdoor was meneer Opsnor gedwongen zijn leven te wagen om te kijken of er geen wilde, op hol geslagen, dieren in ons bed lagen. Gelukkig geen feestende zwijntjes in het bad en een hert slingerend aan de kroonluchter.

Zodra de lamp uit ging veranderde het buiten van onstuimig weer naar ronduit storm. Door de wind en storm vloog de zijdeur (welke toegang gaf tot de buitendouche) steeds open. Met als gevolg dat ik hysterisch en doodsbang werd. Waardoor ik steeds meneer Opsnor uit bed duwde van angst. We staarden door de deur rechtstreeks naar het aarde-donkere Zuid Afrika. Dat in combinatie met wilde dieren geluiden en gesnuif van pumba’s en de wetenschap dat er daarbuiten ook luipaarden en olifanten rond slopen zorgde voor een heftige nacht. En niet zo een waar je dan op hoopt. Ik geloof echt dat meneer Opsnor me op dat moment met alle liefde mij aan de veranda had vast gebonden, het oude brood bij mijn voeten, en een lokroep had verspreid.

Wegens veel inspiratie en nog meer mooie verhalen volgt deel 2 snel…

 

Ontbijt Smoothie

Sinds kort ben ik eraan verslaafd.. ontbijt smoothie’s. Een fijn afwisseling op een gewoon ontbijt en alles stop je erin!

Mijn favoriet; Banaansmoothie (voor 2 personen)

  • 1 grote banaan
  • 4 eetlepels haver (of muslie zonder suiker)
  • 2 eetlepels chaizaad of lijnzaad (te koop bij de supermarkt of biowinkel)
  • handje Goij bessen (te koop bij bio winkel of groentenboer)
  • scheut volle yoghurt (evt te vervangen door soya-yoghurt)
  • handje blanke amandelen
  • beetje kaneel en scheutje honing

optioneel: een eetlepel kokosolie

Lekker makkelijk, alles in de blenden en hoppa! De smoothie is wel om te eten met een lepel, wil je hem vloeibaar dan kun je evt melk/soya/havermelk gebruiken! In een glas schenken, een beetje geraspte kokos erover en je hebt een heerlijk ontbijt!

Pesto

Zelf gemaakte pesto:

  • 50 gram geroosterde pijnboompitten
  • 50 gram kleine basilicumblaadjes
  • 2 teentjes knoflook
  • 1/2 theelepel zeezout
  • 125 ml olijfolie
  • 50 gram parmezaanse kaas (vers van de kaasboer en dan zelf raspen met een kleine rasp)

Doe de pijnboompitten als ze geroosterd zijn samen met de basilicum, knoflook, zout en olie in de keukenmachine (evt staafmixer werkt ook prima) en pureer tot er een glad mengsel ontstaat. Doe dit mengsel in een kom en schep de geraspte parmazaan er rustig door. Als je het in delen doet kun je hem dikker of dunner maken door eventueel wat minder kaas erdoor te doen. Mocht de pesto na een dag te dik zijn kun je er een klein beetje olie weer bij doen. Super lekker op brood, met mozzarella, een schep door de pasta of op een wrap met groenten.

Tapenade

Het perfecte Tapenade recept:

  • 400 gram Griekse olijven zonder pit (het aller-lekkerste zijn kalamata olijven)
  • 2 teentjes knoflook
  • 2 eetlepels kappertjes (afgespoeld)
  • 2 theelepels verse tijm (en ja, wel echt verse gebruiken)
  • 2 theelepels Dijon mosterd (even zoeken in de supermarkt, maar is het lekkerste!)
  • 1 eetlepel citroensap (verse sap)
  • 60 ml olijfolie

Optioneel: 2 ansjovisfiletjes erdoor pureren.

Doe alle ingrediënten in de keukenmachine (heb je deze niet, gewoon de staafmixer erin zetten) en zorg dat alles goed mengt. Probeer het niet helemaal tot snot te pureren, af en toe een stukje olijf is heerlijk erdoor. Op smaak brengen met een beetje peper en klein beetje zout. Heerlijk als beleg op een cracker of bij de borrel op een broodje!

Verbouwingsperikelen

‘Ben jij er één?’

Ik kijk op en zie dat het 9-jarige nichtje van mijn zwager in de badkamer is komen staan. Met mijn mond vol met gipsplaat schroeven mompel ik,’ Ben ik er een?’  en kijk haar vragend aan. Ik sta op een trapje met een Makita in mijn ene hand, met de andere houd ik de gipsplaat die straks het plafond van mijn zus haar badkamer moet voorstellen. Ik betrap mezelf erop dat ik een knalgroen Human Nature fleece vest aan heb. Daaronder een broek die al 3 verbouwingen mee heeft gemaakt en door recent gewichtsverlies op half zeven hangt. Ik schroef even de laatste vijf erin en dan hoor ik ‘ Je ruikt er wel naar’.

Ze haalt haar vingertje langs mijn stoffige broekspijp en ruikt er demonstratief aan. Ik heb eindelijk de moed te vragen wat ik dan ben volgens haar. ‘ Een bouwvakster natuurlijk’. Er ontsnapt een zucht van opluchting..
Vanaf dat moment heb ik een hulpje die mijn schroeven één voor één aangeeft en dit met veel precicie doet. Ze snapt er niks van waarom ik kan schroeven, thuis doet papa dat altijd. Ik probeer uit te leggen waardoor het komt, dat ik blijfbaar iets vast kan schroeven en het plafond in de badkamer met stucplaten dicht schroef.

Met een glimlach denk ik aan onze eigen verbouwing. Jut en Jul. Ik met mijn 21 jaar en meneer Opsnor 25 en ons Hoogleraar_Jip__Janneke_leerstoel__benoemd_268_cartoon_folia_33-251x300eerste huis gekocht. Mijn familie keek, snapte het idee en vond het top. Zijn familie was net zo blij voor ons maar vroeg voorzichtig wat we dan met die schrootjes gingen doen. Zo trots al een pauw waren we en vol goede moed. We kochten het huis op 10 oktober en hadden bedacht dat we er voor de kerst al in zouden zitten. Deze planning hebben we voorgelegd aan mijn vader en zijn woorden vergeet ik nooit meer. Hij keek ons even aan en zei: ‘Als je dat lukt dan schud ik je de hand’. Meer woorden heeft hij er niet aan vuil gemaakt. Legendarisch.

De aller eerste foto van ons in actie is een foto van meneer Opsnor die trots als een pauw boven zijn gereedschapskist stond te glunderen naar de camera. De volgende foto is van dezelfde persoon met een snee op zijn voorhoofd omdat hij voor het eerst in zijn leven een koevoet had gebruikt. Foto die daarop volgde was er één met een verband over zijn oog omdat er iets ‘uitgelepeld’ moest worden. Wat was ik blij met die levensverzekering op zijn naam. Maar we hebben het gered met hulp van al onze lieve familie en vrienden, aandelen zijn af te halen bij de nieuwe koper.

Enfin, bessefend dat dit verhaal veel te lang is voor een 9-jarige, lach ik maar lief en vraag haar om meer schroeven. Mijn zus komt me assisteren en voor we het weten zit het plafond bijna dicht. Dan komt vaders even een kijkje nemen.. weer lang stil. En net voordat hij weer de badkamer uitstapt kijkt hij even op en vraagt aan ons waar we het ventilatiegat gelaten hebben..

Dit is huis 2 van mijn zus. Mijn vader heeft altijd 5-jaren projecten en wij hebben zelf ook de voorkeur voor een oude huis waar het liefst een muurtje uit moet of een leiding moet worden omgelegd. En in dat alles hebben we mams. De rots in de branding die kookt, oppast en zorgt dat iedereen weer schone sokken heeft.

Het heeft iets magisch om je eigen huis te (ver)bouwen. Het geeft plezier, gebondenheid en trots. Natuurlijk jank je af en toe de ogen uit je hoofd, scheld je even elkaar de huid vol en vind je jezelf 23x per dag terug in de Gamma en gaat het personeel je bij naam noemen. Helaas is het, zodra je klaar bent, zo weer vergeten. Je weet alleen nog de mooie dingen. En zo snap ik eindelijk waarom mensen keer op keer verbouwen.. Omdat de mooie en leuke dingen in dit geval je het meeste bij blijven, je herrinert je nog wel de avonden dat je bier drinkend genoot van het werk wat is gedaan. De trots om andere wat te leren, het vertrouwen te geven om jouw huis aan puin te helpen en het delen van eten met elkaar.

Ar&El, de laatste loodjes zijn er!! En wij komen allemaal helpen ze nog even te helpen sjouwen!

Tijdens het schrijven van dit blog hoor ik dit: ‘Nostalgisch over verbouwen? Nooit meer zei je!’

verbouwen